In overvloed, een gedachte die we eigenlijk voor ons zelf hielden...

Al sinds mijn jeugd heb ik een gedachte waar je wellicht bij kunt helpen.

De afgelopen gebeurtenissen hebben mij veel geleerd over het ‘nut’ van het bestaan. Al het uiterlijke vertoon waar ik (mijn ego) aan vast probeerde te houden, is teruggebracht naar alleen de rijkste essentie… Mensen! En met name relaties met mensen.

In ons leven speelt God, het universum, de kosmos, het alwetende… of welke naam je ook wilt gebruiken, een belangrijke rol. Het heeft ons geleerd dat het van overvloed is als je dit durft toe te laten…En inmiddels staan we op een punt dat dit nog de enige uitweg lijkt te zijn.

Startend met het op social media uitspreken (ervoor uitkomen) dat we onze drive/tomeloze inzet halen uit de mooie gedachte dat iedereen Licht draagt, worden we uitgedaagd in ongewone oplossingen en zien we kleine dingen waarover we ons verwonderen bij Wolkom Thús.

Mensen schuiven als vreemden bij elkaar aan tafel, ze nemen gitaren mee, schrijven gedichten, helpen met de afwas en het afruimen van de tafels. Ze brengen groenten uit overvloed, schrijven kaarten met bemoedigende woorden en brengen bloemen. Ze vertellen voorzichtig verhalen waarin je de kleur in het gezicht en de blik in hun ogen ziet verwarmen.

En het leuke? We hebben geen idee hoe! We lezen boeken, bezoeken kerken, leren over planeten, luisteren naar podcasts en hebben talloze gesprekken gevoerd. Hoewel iedereen voelt dat we het ergens over hetzelfde hebben, blijkt ieder woord, iedere regel, iedere duiding en iedere visie uiteindelijk te klein. Ondanks dat het niet te vatten is, voelt het in alles als de moeite waard om te proberen.

En precies op dat snijvlak van deze verwondering ontstaat de volgende bijzondere gedachte, geïnspireerd door het lezen van de boeken van Anastasia.

Voor ons is de boerderij altijd al een plek van overvloed geweest, een plek die in één jaar meer produceert dan wij met ons gezin in ons hele leven zouden kunnen eten. Een plek heel dicht bij het Goddelijke. Hoe verwonderlijk kan het zijn als we bewust de ruimte geven aan het Goddelijke door het met het aardse te verbinden als een boerderij. Het zou zo verwonderlijk kunnen zijn, zo de moeite waard, als onze boerderij zoveel meer mag zijn dan alleen een plek waar eten wordt geproduceerd.

Hoe ziet dit eruit? We hebben geen idee.

Omdat we zeker weten dat we de kennis niet bezitten om alles te kunnen overzien… zullen we met al onze goede bedoelingen, zonder plan… Onderweg veel fouten maken… maar hoe inspirerend kan dat zijn…

Ik denk dat het Goddelijke onder andere een soort collectieve intelligentie is die ontstaat als je mensen samenbrengt. Daarom wil ik je vragen om eens een koffie te drinken, of samen te koken terwijl de kinderen spelen, of de eieren te halen uit het kippenhok. We zijn zo nieuwsgierig naar jouw inzicht, gevoel en wijsheid.

Naast de verhalen uit de Bijbel zijn we geïnspireerd door de boeken van Anastasia, geschreven door Vladimir Megre, de Graalboodschap, geschreven door Oskar Ernst Bernhardt, De meeste mensen deugen van Rutger Bregman en Sapiens van Yuval Noah Harari. De bijzondere wijsheid uit de Dao/Tao, die wekelijks wordt ingesproken door een goede vriend en ons wordt toegestuurd. Of de dialoog met een andere vriend over het ego-/zielsdenken van Mattias Desmet.

En momenteel verslind ik de boeken Een cursus in wonderen, geschreven door Helen Schucman, uit 1977.